از غم دوست در این میکده فریاد کشم ....

از غم دوست در این میکده فریاد کشم دادرس نیست که در هجر رُخش داد کشم

داد و بیداد که در محفل ما، رندی نیست که بَرش شکوه برم ، داد ز بیداد کشم

شادیم داد ، غمم داد و جفا داد و وفا با صفا منّت آنرا که به من داد کشم

عاشقم ، عاشق روی تو ، نه چیز دگری بار هجران و وصالت به دل شاد کشم

در غمت ای گل وحشیِ من ای خسرو من جور مجنون ببرم ، تیشه فرهاد کشم

مُردم از زندگی بی تو که با من هستی طرفه سرّی است که باید بَرِ اُستاد کشم

سالها میگذرد ، حادثهها میآید انتظار فرج از نیمه خُرداد کشم